امان از دست بدخواه و حسودان

امان از دست بدخواه و حسودان
که یک خارگل از آنان هزاران
زبان در کام لب بسته هراسان
تحمل شد زمن احوال ایشان
بزرگی وندیدن بود و بخشش
به دل هرگز نگفتم بد ز آنان
تحمل بود از من سوختن هم
نبود این سوختن از عشق پنهان
درخت عشق بارآور ' تنومند
قوی گردید در امواج و طوفان
ثمر دادو به بار خویش بنشست
شده چتری بسر در بادو باران
ولی آنان ز رنج خویش مردند
به همراه غم و درد فراوان
عجب استاد تردستیست خالق
درو میگردد از هر کشته چون آن
احمدیزدانی

ذرّه ای هستم ، غباری کمترین

ذرّه ای هستـــم ،غباری کم ترین

در صــفِ عُشّــاق از غمگین ترین
رو به ســــویِ مقصـــدِ یارم روان
روزو شـب فکـرم شده جِرمِ زمان
هرچه کردم نازل و کم بوده است
گرچه لطفش همرهِ من بوده است
مات و حیــرانم مـــن از اندازه هـا
کهنــــه هـــاو تازه هـا و لحظه ها
تو تصــوّر کـــن کسی در آفتـــاب
میدود، حیران و اطرافش ســراب
چنگ بر هرجا زند او ،واهی است
بازهم در بُهتِ خود او راهی است
من همانم ، دربه در  در این جهـان
ذهـــنِ مــن درگیــر در وزن زمــان
مطمئــن هستـم چگالی دارد ،آن
دیدنش زیباسـت ،حالــی دارد آن
زین سبب با بالِ فکــــرم راهیــم
زیرِ پا دریاست ،مــن هم  ماهیـم
شادمان یک دسته در هستی رها
غــرقِ خـــوردو خواب ها و نازهــا
دسته ای دیگـر، من و امثــالِ مـن
نیست روشن حالشان و حالِ من
غـرقِ بَحـــرِ حیـــرت و دیـوانه ایم
گُم شده در خویشتن در خانه ایم
تا چه دارد بهـــرِ مـــا خالـــق روا
هـــرچه آید پیش رو ،آن باصفـــا
لطفِ او همواره شامل بوده است
نورِ او روشنگـــرِ دل بوده اســت
هرچه خواهد او ،یقین آن می شود
زهرِ تلخ از مهــرِ او جان می شــود
ازهمیـــن مـــن راهیـم سـویِ نگار
تــاکجـــا؟پــایـــان پذیــرد، انتـــظار
هـــرچه کــردم بود از لطـــفِ خـدا
ذرّه ای کـــوچـــک کجــــا و ادّعــــا
حـــال مـــن راهــی و ره در روبـرو
مــی روم ،شــایـد ببینــــم رویِ او

(احمدیزدانی(کوتوال)

بیست و دو بهمن

شد زنده از نو خاطرات خوب بهمن

نور آمد از مغرب و مشرق گشت روشن

آمد چکاوک سوی لانه ،عشق آورد

خورشید آمد سرفرازانه به میهن

یادش بخیر ایّام خوب همدلی ها

باهم ، فراهم بودن گفتن ، شنفتن

آن سالها ملّت یکی شد ،دست واحد

تا ریشه کن گردید ذلّت از تو و من

بر گل نشسته آن زمستان بوته زاران

دست دعا از مادران پاکدامن

شد واژگون بتخانه ها با دست ملّت

رفتند بدخواهان در آغوشی معیّن

وابستگی درد است از لطف شهیدان

شد گور سردش مدفن امیال دشمن

دشمن به خوابش باز میبیند تفوّق

در وقت لازم هر جوانی یک تهمتن

در مهربانی و سخاوت بینظیر است

فرزند این ملّت که در عزم است آهن

اینجاست ایران سرزمین شیرمردان

از بانوان است این بزرگیها به دامن

ایرانی و خفّت؟ ندارد یاد تاریخ

دور است از ما ذلّتِ هرروز مُردن

تو ابتدائی و پایان هر سلام توئی

تمــــام عـــــالـــمی و عـــالمِ تمـــام تــوئی
ابـــد تــوئی ،ازلی تــو، وَ خـاص وَ عام توئی
فــــــــرشته ای تو ،زمـــانی به هیئـــتِ آدم
نشستـــه ای تــو وَ بــرپــائی و قیـام توئی
به ســــرزمیـــــن گنــــاه و به کشــــورِ گلها
به جستجــــویِ توام ،علــــمِ ناتمــــام توئی
ندیده دل بتوبستم،توعشـــقِ مـــن هستی
تمـــــامِ بُعـــــدِ زمــــــانی،مقــــام ونام توئی
به زیرِ بارِ گنـاهِ نکـــــرده قـــــد خــــم شــــد
خمیدگی و ســـــــروقامتی تو، مــــرام توئی
تمامِ طولِ شب و عرضِ روزِ مـــــن از توست
به جانِ من تو امیـــــدی ،صفـــای کام توئی
حـــکایتِ همـــــــۀ دیــده هـــــــایِ دریــائی
سپیدۀ سحــری ، عمــــــق احتـــــرام توئی
به خود بخوان تو مـرا ای عصــــارۀ هســـتی
تو ابتــــــدائی وپایان و هـــــــرســــلام تـوئی
کفـــــــایتی تو بــرایِ تمـــــــــــامِ تنهــــــائی
کســــم تو ،بیکــــسی ام تو ،مرا امام توئی
تو شادی ام تو غمــم ،تکیه گاهِ من هستی
به وقتِ پریشـانی ام بیــــا،انسجــــام توئی
زمیـــــن تو زمــــــان تو تمـــــــام هستی تو
تولّــــدی وَ تــو مـــــرگی وَ انهــــــدام تــوئی
بــه ذرّه ذرّۀ اجـــــــــزاءِ  کهکشـــــانهـــــایت
نشانه هــا توئی و روحِ هــــــر پیــــــام توئی
منم که سرکشی و کفــــــر غـــــارتم کــرده
تو وحدتی ومـــــــوحّــد ، تمـــــام و تام توئی
منم که بندۀ نفسم شـــدم ، خجــل هستم
تو نورِ مطلق و دشمن به هــر حـــــرام توئی
تو وحــــدتی به وجــودو تو جمـــعِ اضــــدادی
تو عشق و شورو صفائی،علی الـــدّوام توئی
احمد یزدانی

بهار آمد

وه، بهــار آمد به کـــوهستان ، صفا آمد ، چقدر زیباست عشق

آسمان نیلی به مثل سینه پهناور ،عجب غوغــــاست عشـــق

گفتگوهـــا در زمستــــان شـــد به شبهــــای درازش تا سحـــر

در بهـــاران جشــن هـــــا برپا شود ،هر روزِ آن یلداست عشق

نو عـــروســـان غـــرق رویای جـــــــوانی تازه دامادان به شوق

تا به پا دارند خیمـــه در سحـرگاهــــــان  ،پر از رویاست عشق

هم پرستو زاغ و بلبل ،کبک و قمــری شــــــادمان از این تلاش

دلربائی میکند هرگوشه ای جنبنـــــدگان ،دنیــــاست عشـــق

روح هستــــــی زنده مـــی دارد تمـــــام آفــــرینش را یقیـــــن

ناخدای آفرینـــش شادمــــان از بنــــدگان ،دریاســـــت عشق

احمدیزدانی

اطاق فکر

به کُنج خلــــوت تنهائیــــم با خـــــویش درگیــــرم

درون سینــــه ام دربنــــد دارم عشـــق عالمگیـــر

به یک چشمم جهانی سوخته از فتنه ی شیطان

تمام سرزمین ها ســــوخته از وحشــــت تکفیـــر

شیاطین جمع و شیطان بزرگش جنگ افروز است

جهــــان افتــاده در دامــــش و گشته بارها تحقیر

نه امّیـدی ،نه آوائی ،چراغی نیست تاریک است

در این وحشــت ســــرای تیـره تر از قبرها ، دلگیر

تنید انسان به دست خـــود به دور خویش از تاری

که هـــرتارش به دست و پای او افتاده چون زنجیر

یهــودی و نصـــــارا در اطاق فکــــر این قـــــومنـــد              #یهودی و نصارا

تمـــــام راههــــا در یک مسیـــرو راه حـــــل تـزویر

به چشم دیگـرم ، برخاست از خواب زمستان غول

به دستان دعـــا و جانفشــــانی میکشد تصــــویر

در اینجـــــا ملّتـــی در پای قـــــرآن استــــواراننــد

و در احقــــاق حـــقّ و راه او سـرسخت و دامنگیر

هـــزاران ســـال برجــــا بوده  اهل بندگی هستند

نبـــردی سخت با شیطان و با او رخ به رخ درگیـــر

غم چشمــــان آنهـــا انتـــظارو سینه هـــا عاشق

چــــو آهــن سخت و در اجرای امر رهبری پی گیر              #رهبری

سحرخیزندو فــــــریاد رســــا دارند هــــر جمعــــه

بیا ای آخــــرین تیــــر از کمــــان شیعـه ، با  تکبیر             #شیعه

احمدیزدانی

ماهی تنگ بلور

ماهی تُنگ بلورم وَ به زندان در بنــــد

رویِ زیبـــاســــت برایم قفسِ بدآهنـگ

همه ترسان و گریزانِ شکستن هستنــد

شادمان میشـوم ار بر قفســـم آید سنگ

آرزوی همــه زشتــــان جهان زیبائیست

زشت بودن شده آمالم و دل بهرش تنگ

مثـــل دنیاست مرا قصّه وَ افسانه ی من

ظاهراً دلخور از آنندو به باطن در جنگ

شد که شد ،امّا نشد مطلوب تر

کودکی آمد به دنیا ، ابتدایش سخت بود

گریه ها در کودکی ها ،ابتدایش سخت بود

تا درآید او به کارِ آب و گِل گردد جوان

در تمام آن قضایا ابتدایش سخت بود

 

انقلاب آغاز شد در کشورما ابتدا

سخت بود آمّا شدیم از انقلاب حاجت روا

بحث درگیریِ با شاه و جدالِ روز و شب

سخت بود امّا تحمّل کرد درد ما دوا

 

جنگ شد ، حمله به اینجا و به آنجا سخت بود

هشت سالِ جنگ تحمیلی به مولا سخت بود

دست جنگ افروز شد کوتاه و اکنون نیست جنگ

ابتدا بر مردم آزاده ی ما سخت بود

 

خنجر تحریم سخت است و بود همچون شرر

هست سختی چون گوهر ،آرد برای ما ثمر

بر توافق ملّت ما باز کرد آغوش خود

بسته بر حلّ مسائل ملّت ایران کمر

 

آخرش خیر است اگر در ابتدا سخت و بد است

روز از شب میرسد ، شب ابتدا سخت و بد است

نقطه ی عطفیم در دنیا ، صبوری لازم است

اوّل هر ایده در سر ، ابتدا سخت و بد است

 

باج میخواهند ، آیا می پذیری هموطن؟

زور میگویند ، آیا می پذیری هموطن؟

اسب عوض کردند در حین سواری بارها

ما نمیخواهیم ظلم و ناگزیری ، هموطن

 

هرکجا شد استقامت مشکلات حل شد از آن

میکند باطل تحمّل سِحرو مکر دشمنان

هست میدان عمل اینجا نه حرف و خواب خوش

پای کلّ اعتقادات است اینجا در میان

 

 

اتم

در پیچ جاده مسافر پیاده شد
پیچیده در معادله هایی که ساده شد
رنجیده بود مشام از حضور او
خلقی اسیر خط سفیدی به جاده شد
پوشیده در تن خود تک کت سفید
تسلیم بود پیامی که داده شد
آورد از چمدانش سکوت و دود
با دستی از چدن که به دستکش اعاده شد
امروز عصر اتمهای گندمی است
روزی که حقه ی تازه نهاده شد
یکروز گندم و روز دگر اتم
حقی که از ضعیف یقینا ستاده شد
اشتون دوباره چو حوا بهانه است
زیرا گره به پایمردی و ایمان گشاده شد.
 

 

داعش و غوغا

این دوره حسین ابن علــی، داعش و غوغاست

 

این فتنـــه هــــم از ســوی یهودی و نصاراست

 

یک سوغم ودرداست و فراقست و صد افسوس

 

در ســـوی دگــــر سینــه ی شیعه چو تکایاست

 

دود دل مــــــومـــن زده آتـــش همـــــه جــــا را

 

بین الـــحرمین اســت زمین ،دیده چــو دریاست

 

کـــــــردنــد حسینـــــی صفتـــــان یــاری یــاران

 

خــــائن به حـــــرم کــرده جنایت و غم اینجاست

 

شیطان بزرگ است و تمــــامِ سخـــن این اســت

 

هــرفتنه وَ جنگ و بدی ای هست از آنهــــاست.

احمد یزدانی