پیچش مو

کم کم از دزدان میهن دست ها رو میشود

تسویه از کار آنها بی هیاهو میشود

هرچه مردم گفته اند از سرقت ژنهای خوب

دیده با چشمان که صد پیچش ز یک مو میشود

دستان دعا

صبح است وَ دستان دعایم خالیست

هر  زندگی بدون عشق پوشالیست

ای خالق من ، خدای من ، ربّ جلیل

درمان غم از یاد شما خوشحالیست

برقراری

اگر از دل بگویم سرد و خالیست

هوای روح و جانم بی قراریست

بیا پایان بده حال بدم را

تو باشی زندگی را ماندگاریست

عاشق روی عشق

برای دیدن روی تو ای یار

به غربت سالها بودم گرفتار

ندیدم روی ماه نازنینت

ندیدم رنگ آرامش به یک بار

شب و روزم عجین با میگساری

و لایعقل بفکرت بوده هربار

اسیر روزگاران بوده از تو

نبود م راحتی در خواب و بیدار

شد هر تاری ز گیسویت برایم

طنابی که کشاندم تا سرِ دار

در آن غوغای عقل و عشق، آخر

حقیقت روبرویم شد پدیدار

رسیدم من به عشق خود سرانجام

شدم عاشق به روی عشق این بار

غدیر

عطرغدیرآمده، عید امامت بُوَد

عرض ادب برولی ،غرق فتاوا غدیر

شیعه زجان شادمان روز ولایت عزیز

شاخه طوبا غدیر،مبدأ و مأوا غدیر

خصلت والای حق بخشش بی منّت است

داده به دنیا نشان،روح عطایا غدیر

هست یقین ریشۀمحض به تصمیم حق

آورد اقرار را ،همره احصا غدیر

اصل و اساس خردازسرِاحسان وخیر

مانده به ما ازغدیر،مامن جان‌ها  غدیر

حق همه ازحق بود،نیکی مطلق بود

مظهر حق مرتضی، عرصه ایفا غدیر

حضرت مولای ما،در پی فرصت نبود

امر شد از ذات حق،امر ز بالا غدیر

زاویه زد نفس در  عرصه گه مصلحت

تا که پذیرفته شد منطق والا غدیر .

نیستان

از نِیـستان باز آوازی رسید

از دل نی سوز با سازی رسید

گفت مستان همره هم می‌شوند

دشمنی را زیر پاها می بَرَند

با نگاهی سوی اطراف خودم

از نبود عاشقی رنجیده ام

آنکه با شب بود دائم روبرو

دیرباور شد به امر گفتگو

من همانم دیرباور ، سختِ سخت

بُعدِ فرصت سوزی از من بست دست

هرچه می بینم فقط یک ناظرم

نیستم ، امّا به لفظی حاضرم

بازی تازه و فصلی تازه است

درد دل بسیار و بی اندازه است

روح و جان در جستجوی وحدت است

دست خالق همره جمعیّت است .

بعد از ملاقات با علی مصفّا

چنان گل ساده ای تا بی نهایت

خردمند‌ی ، بزرگ و با کفایت

چو ساحل امن و چون دریا عمیقی

بُوَد هر اهل عشقی مبتلایت

گوهر هستی تو را پیرایه ای نیست

هنر کم می نمایاند برایت

تفکّر در حریمت مانده مسکوت

اصالت مانده در اصل و بهایت

چنان باغ انار مُلک اجداد

پر از میوه وجود با صفایت

در این دوران سخت بی وفائی ،

کند حفظ از بد دوران خدایت .

رفیقم

شکست از غمت استخوانم ، رفیقم

خراشیده ای با غم خود روانم ، رفیقم

تحمّل کن این ظلمت رفتنی را

منم با تو با روح و جانم ، رفیقم

عصر غدیر

نه رفیق نیمه راهیم و نه یاری حقّه باز

گفته ایم هستیم و تا آخر همان را گفته باز

خون بسیاری فدا شد بهرِ استقلالمان

ما توکّل بر خدا دارم و عشق ما نماز .

رفیق راه

نه رفیق نیمه راهیم و نه یاری حقّه باز

گفته ایم هستیم و تا آخر همان را گفته باز

خون بسیاری فدا شد بهرِ استقلالمان

ما توکّل بر خدا دارم و عشق ما نماز .